Trinidad - Cienfuegos - Playa Giron - Playa Larga - Matanzas

Er loopt tussen Trinidad en Cienfuegos een mooie kustweg van 80 km. Maar er is een nog mooiere weg door de bergen van 100 km, waarvan de helft onverhard is en begint met een klim van vier uur.
Om half elf staan we boven en willen we afslaan om de overharde weg op te gaan. Maar helaas, door de vele regen van de afgelopen dagen is de weg onbegaanbaar. Dikke rode plakkerige klei, de grootste vijand van een fietser.
Wat nu?
Terug naar beneden en alsnog de weg langs de kust nemen?
Of verder het gebergte over en er omheen rijden?

In Cienfuegos zitten we op eerste kerstdag 's avonds na een lange dag fietsen bij de Plaza een biertje te drinken.
Achter de bar staat de gebruikelijke hoeveelheid rum, bier, cigaren en deze keer ook een bak met geimporteerde appels. 0,45 CUC (ca 40 cent) per stuk.
Wij denken, wie eet hier nu appels, als er bananen, papaya's, ananassen en voor ons onbekend tropisch fruit in de achtertuinen groeien. En van het gemiddelde dagloon kan een Cubaan net twee appels kopen.
Onbegrijpelijk.
Maar de Cubanen denken er anders over en naast ons besteld een man een biertje en een appel.
En hij is niet de enige. In het uur dat wij er zitten, worden er meer dan 30 appels verkocht. Gezinnetjes, groepjes jonge mannen, verliefde stelletjes, allemaal lopen ze naar buiten met een appel.
Maar ja, je mag jezelf best een beetje verwennen op eerste kerstdag.

Tot aan Trinidad hebben we de meeste tijd buiten de deur gegeten bij de (staats) restaurants. We vinden het gezelliger om 's avonds een rondje te lopen en dan bij een leuk restaurantje naar binnen te stappen.
Het alternatief is bij de casa te eten bij de mensen waar je ook overnacht. Maar dan kom je bijna helemaal niet meer buiten de deur.
Maar hoewel een restaurant goedkoper kan zijn (varieerd van 15 cent tot 9 dollar voor een maaltijd) en je bij een casa tussen de 8 en 10 dollar kwijt bent p.p. , zijn we de tweede helft van de vakantie toch maar bij de casa's gaan eten.